Het Begin

 

Wij hebben nu dertien (bijna 14) katten bij ons wonen. Het verhaal begon zo'n vijftien jaar geleden, nou ja eigenlijk nog veel eerder. Als kind was ik al gek op katten. Ik woonde nog bij mijn ouders en we hadden twee honden. Ik was altijd al gek op katten, maar onze ene hond, Mira, had een hekel aan katten en zou ze letterlijk opeten. Een kat en deze hond gingen dus niet samen.
Ik heb veel verdriet gehad toen Mira overleden was. Een half jaar later kwam er een zwart-witte halflangharige katermans op mijn pad. Mijn droom was altijd een grote rode kater en een zwart-witte poes, maar met Belle was ik net zo blij! Ik had toen ook al kennis gemaakt met het ras Noorse Boskat en ik wist toen zeker dat mijn tweede kat een Noor moest worden.

Vlak nadat Belle bij ons in huis was gekomen, las ik een advertentie voor rode Noorse Boskatkittens. Zij hadden nog een kater en een poesje. Ik ging kijken voor de kater en kwam thuis met het poesje. Op het moment dat ze me aankeek was het liefde op het eerste gezicht. Haar officiële naam was Bellinda en dat werd afgekort tot Belletje. Aangezien ik al een Belle had lopen werd haar roepnaam Myra.
Ik was niet van plan om te gaan showen of fokken, maar iedereen vindt zijn eigen kat zo mooi en lief. Toen haar fokker na de zoveelste keer vroeg of ik eens mee ging naar een show was het raak. Myra deed het fantastisch, ze haalde haar U1, BIV en NOM op haar allereerste show. Toen is de verslaving echt begonnen en zeg nou zelf, wat is er nu leuker dan een kitten van je o zo mooie poes houden?

Zo ben ik op zoek gegaan naar een mooie beschikbare man voor mijn meisje. Aangezien ik graag een schildpad meisje wilde, was al snel duidelijk dat de lover een zwarte of zwart-witte kerel moest worden. Dat is Skjöld av Skjöldingen geworden. Rond die zelfde tijd heb ik mijn man leren kennen en ook hij was gelukkig gelijk verslaafd aan dit heerlijke ras. Samen kregen Myra en Skjöld vijf wolken van babies, waarvan er drie nog steeds hier wonen. Eigenlijk hadden we vier kittens gehouden, maar Plörk is op ruim zesjarige leeftijd overleden. Lies, Tish en Otto hopen we nog lang bij ons te hebben!

Het jaar voordat mijn eerste nestje geboren was, had ik op de shows een machtig mooie witte vent gezien. Ooit zou er een witte Noor komen, maar wel met blauwe ogen. Toen Myra bevallen was, ben ik op zoek gegaan naar zo'n kitten en zo is Bono bij ons terecht gekomen. Ik ben nog steeds verliefd op zijn ogen!
Van Bono heb ik twee bloedmooie dochters gehouden, Cleo is een kind van Lies en Sioux een kind van Tish. Aangezien Bono al snel een erg stoere vent werd, was de keus al snel gemaakt om hem te laten kastreren. Meneer was een rasechte beroepsplasser en dat was niet te harden. Na zijn kastratie is hij een heerlijke theemuts geworden en nog steeds leeft hij in die waan dat hij "the man" is, hij dekt nog steeds, maar het sproeien is gelukkig over.

Uit een later nest van Tish met Olaf werd ik op slag verliefd op Gloria. Dit, toen kleine, meisje had me volledig om haar pootjes gewikkeld en ik kon hier dan ook geen afstand meer van doen. Ik was dan ook dolblij dat een bevriende cattery voor het andere lapje gingen, want ik had hen de eerste keus beloofd.
Dat jaar was erg chaotisch voor ons, Plörk werd ziek en dat ging met pieken en veel dalen. Op een gegeven moment ging het weer redelijk met hem en we hadden twee nestjes in de planning zitten. Maar het nestje van Sioux verliep niet zoals het hoorde. Ze had wel weeën, maar niet sterk genoeg. Er was een placenta los gescheurd en dus moest er een keizersnede plaatsvinden. Van haar drie babies heeft alleen Polaris het gehaald.
Helaas overleed later dat jaar ook onze Plörk, hij had kanker en dat was overal uitgezaaid. Pas bij sectie kwam dat er uit. Ook onze Tish werd dat jaar ziek, zij had een galblaasverstopping en baarmoederontsteking tegelijk. Na een zeer zware operatie is onze Tish er gelukkig weer bovenop gekomen, al zal zij de rest van haar leven medicijnen moeten blijven gebruiken. Ook hebben we dit jaar onze Belle moeten herplaatsen. Hij was de underdog in onze groep en werd geplaagd. Hij is naar onze buurtjes verhuisd, waar hij in eerste instantie samen met een kitten heen zou gaan. Helaas bleek de buurvrouw erg allergisch en hebben ze alleen Belle gehouden. Belle had het hier geweldig naar zijn zin en sliep altijd samen met hun jongste zoon. Het was erg fijn dat we Belle zo nog vaak konden zien. Belle is begin 2009 overleden op ruim 16 jarige leeftijd.
Al met al hebben we heel veel verdriet om alle ellende gehad en na anderhalf jaar besloten we pas weer eens een nestje te nemen.

Polaris, voor ons nog steeds een zeer bijzondere kerel, mocht de papa worden van twee nestjes. Zo kon ik toch met Sioux's lijn door gaan en werd besloten Sioux zelf te steriliseren. Polaris kreeg vier kindjes met Cleo en uit dat nestje hebben wij Titi gehouden. Ook met Gloria mocht hij een nestje geven en zij beviel ook van vier babies. Helaas ging de bevalling van Gloria ook niet zoals het hoorde, zij had wel goede persweeën maar geen ontsluiting. Aangezien ze al behoorlijk vermoeid raakte is haar nestje ook met een keizersnede gehaald. Twee van haar kindjes hebben het niet gehaald en zo besloten we om de twee overgebleven meisjes, Lily en Luna, beide te houden. Zij waren en zijn immers heel close, liefkozend noemen wij hen Luly. Beide dames zijn ondertussen "geholpen" en zo hebben wij twee heerlijke meiden erbij die voor de pr zorgen.

Toen Lies later in dat jaar beviel van vier prachtige sneeuwkindjes, was het weer liefde op het eerste gezicht. Dit maal een zwart gestreept poesje met wit. Na al die jaren alleen maar effen kindjes, eindelijk eens een tabby meisje erbij. Zo is Lita blijven plakken. En we zijn nog steeds dolverliefd op deze apekop.

Myra begon oud te worden. Mijn meisje had een attaque gehad, waar ze in eerste instantie weinig aan over hield. Maar na enkele maanden bleek zij blind te zijn geworden. Toch genoot mijn meisje van haar oude dag en met kittens was ze nog steeds heel leuk. Tot op die ene dag, ze was op. Ze liet alles lopen en gaf aan dat het genoeg geweest was. Mijn meisje is maar elf en een half geworden. Maar is heel belangrijk voor me geweest. Naast dat zij mijn steun was in die eerste jaren dat ik op mezelf ging wonen, was zij altijd mijn prinses. Ik mis mijn meisje nog dagelijks, maar het geeft mij troost dat ik telkens nog een stukje van haar terug vind in mijn andere katten. Ik ben er ook erg trots op dat bijna alles wat wij hebben lopen van haar af komt, op een gegeven moment hadden we zelfs vijf generaties in huis.

We twijfelden of dit Lies haar laatste nestje zou worden of niet, maar Lies kon het allemaal prima aan. Zodoende mocht Lies nog één keer mama zijn en dit maal van Barak. Ik had geen vermoeden dat Lies ook gemarmerd droeg, dus het was een superverrassing dat Inge geboren werd. Ons allereerste gemarmerde kitten en dan nog zonder wit ook. Lies zal dit najaar of begin volgend jaar echt geholpen worden, ze heeft vijf mooie nestjes gegeven en dat is genoeg geweest.

Tevens droomde ik al jaren over een zwart zilveren tabby Noor. En eindelijk is die droom uitgekomen. Onze Gnork is november 2006 bij ons komen wonen. Ik was al jaren verliefd op zijn papa, wat een geweldige kerel is dat zeg! Gnork is zo nu en dan wel een beetje macho en dat doet hij stiekum, maar over het algemeen is hij heel lief en zo lang hij zo blijft mogen zijn edele nootjes lekker blijven zitten.

En ja, als er dan weer nieuwe kittens zijn gebeurd het uiteraard dat je weer verliefd wordt. Zo ook met net nestje van Titi en Gnork. Eigenlijk al met het nestje van Luna en Sven, wat met weer een keizersnede gehaald werd. En omdat Luna haar baarmoeder kapot geperst had werd zij gelijk gesteriliseerd. Zij had een geweldig leuk schildpadje, een cloon van oma Gloria genaamd Gloria Sharon en is bij een bevriende cattery van ons gaan wonen. Luna's zoon Tosso is zodoende bij vrienden van ons gaan wonen op de hoop ooit wat terug te kunnen krijgen van Luna's lijn, dat zal hopelijk samen met Inge zijn.
Maar onze Titi gaf samen met Gnork ook zo'n mini-Gloria en dit dametje zal dan ook blijven. Haar naam is Mary, maar ze wordt nu al mini-gup of wuppy genoemd.

Al met al groeit de groep gestaag, al weten we ook dat we ooit afscheid zullen moeten nemen van enkele van onze oudere garde. Het is nu begin 2009 en we merken dat Tish steeds minder op de medicijnen reageerd, Lies heeft kanker en Bono wordt ook echt oud. Ondanks alles doen ze het wel nog steeds en zo lang ze nog bij ons zijn genieten we elke dag nog van hen. We hopen uiteraard dat ook hier het gezegde "krakende wagens lopen het langst" op gaat!