Elke kat maakt wel eens wat bijzonders of leuks mee. Maar in sommige gevallen kun je spreken van een wonder of juist iets waar iemand anders weer van kan leren. Ook wij hebben wel het één en ander mee gemaakt en sommige verhalen heb ik eindelijk eens neergeschreven.
Tish, een wonder!
Thor, reuzenbaby
Ik wil jullie het verhaal van mijn Tish vertellen. Deze dame is altijd al speciaal geweest, maar zij heeft ook heel wat mee gemaakt. Mijn meisje is tot twee keer aan toe bijna dood geweest!
Het begon zo half septmber 2003. Tish gaf af en toe over. Maar ja, een kat heeft wel eens een haarbal, dus die eerste dag kijk je het aan. Je merkt namelijk al snel of het serieus is of niet. Maar toen het de tweede dag ook gebeurde was ik er minder blij mee. Dus maar even een bezoekje aan de dierenarts gebracht. Tish werd gecontroleerd en bevoeld en op zich was er niets mis, dus nog even aankijken. Ze had ook geen koorts.
Tot zondagavond, 21 september. Ik zag uitvloeiing bij de vulva. Het eerste wat er door mijn hoofd heen schoot was baarmoederontsteking. 's Nachts nog gebeld met een waarnemend dierenarts en hij verzekerde me dat als de uitvloeiing geen stank gaf of een rare kleur had, dat het niet levensbedreigend was. Uiteraard heb ik niet lekker geslapen.
Maandag ochtend 22 september. Ik was vroeg wakker geworden en het eerste wat ik aantrof was onze Plörk die in zijn eigen ontlasting lag. Plörk was al heel lang ziek. Hij had de vrijdag een hersteloperatie gehad. Een zes weken ervoor had hij een buikbiopt gehad en door zijn medicijnen was zijn onderhuidse buikwand weer losgegaan. De Prednison remt dus ook genezing. Hij moest opnieuw geopereerd worden en was vel over been. Na die operatie mocht hij geen Prednison meer slikken en op deze bewuste maandag ochtend had hij het opgegeven.
Een dubbele rit naar de dierenarts dus. Na anderhalf jaar zoeken naar van alles was nu de hoop op, Plörk zouden we laten gaan. Maar nu Tish nog.
Bij de dierenarts aangekomen schrok Jessica heel erg. Zij had Tish een paar dagen ervoor nog gezien, maar nu was mijn meiske knalgeel. Tish werd gelijk aan het infuus gelegd en ze moest blijven. Alle trucjes werden op haar los gelaten om maar zo veel mogelijk aan de weet te komen.
In het kleine kamertje naast de praktrijkruimte kregen wij de tijd om van Plörk afscheid te nemen. Hij kreeg een prik om in te slapen en nooit meer wakker te worden. Bij de prik leefde hij heel even op, om vervolgens direct door zijn poten te zakken. Hij was gelijk weg.
Maar uit angst, we wisten immers nog steeds niet wat Plörk mankeerde, vond ik het wel belangrijk om sectie op hem te laten doen. Na zijn sectie zou Plörk gecremeerd en verstrooid worden.
Nu was het zaak om mijn meisje te redden. De bloeduitslagen waren allemaal goed, op die van haar lever en gal na. Die waarden waren zo extreem hoog dat haar bloed met spoed opgestuurd werd. De uitslag kwam woensdag binnen. Dankzij Jessica die heel hard haar best gedaan heeft kon Tish de donderdag al terecht bij een kliniek in Amsterdam, die gespecialiseerd is in bijzondere ziektes en operaties. Jessica heeft hier vroeger zelf stage gelopen. Donderdag ochtend vroeg hebben wij Tish opgehaald en naar die specialisten gebracht.
Vooraf moest er een echo gemaakt worden. Hier kwam uit dat haar baarmoeder ook rommelig was, dus die zou gelijk weggehaald worden. Maar nu was er ook te zien wat er mis was. Tish haar galblaas was wel ruim drie maal zo groot als normaal. Dat betekende dat haar galblaas zich niet kon legen en mijn meisje was zichzelf aan het vergiftigen.
Tish moest blijven om zo snel mogelijk geopereerd te worden. Ze was toch nuchter dus ze zouden kijken of ze een plekje vrij konden maken voor haar die middag. En dat is gelukt.
Het was een zeer zware operatie met een hoge risico. Er bestond een goede kans op lekkage en als dat zou gebeuren was mijn meisje alsnog ten dode opgeschreven. Maar er was ook een kans dat het wel zou lukken en die kans wilden wij met beide handen vastpakken, Tish verdient zo'n kans gewoon. Ruim vier uur zijn ze met haar bezig geweest. De baarmoeder was zo gedaan, maar het moeilijkste was om de galblaas open te maken en op precies die hoogte een opening in de twaalf-vingerige darm te maken. Dan de zorg dat het zo precies op elkaar gezet werd zonder lekkage. Er zijn naar ik meen meer dan vierentwintig hechtingen gebruikt voor een stukje weefsel van een krappe centimeter lengte.
Maar de operatie was gelukt. Tenminste de arts heeft voor elkaar gekregen wat zijn bedoeling was. De operatie wordt ook wel een cholecysto duodenostomie genoemd.
Nu kwam de zorg voor ons. De operatie was geslaagd en ze had een ritssluiting van heupen tot bortsbeen. Tish kreeg antibiotica en daardoor zou het lastiger worden om te merken of ze een lekkage had. Normaal zou je een lekkage zo tussen de vier en tien dagen opmerken, maar de antibiotica zou dat remmen en het kon wel tot drie weken duren voor we die zekerheid hadden.
Daar kwam bij dat Tish er zo slecht aan toe was dat ze helemaal niet kon eten. We moesten het weer gaan opbouwen. Volgens de regels zou dat zijn; de eerste vijf dagen zes maal daags kleine beetjes zachtvoer. Maar Tish wou niet eten en we hebben haar moeten dwangvoeren. En dan elk uur vijf tot tien ml. Bij te snel of te veel voeren kwam het er net zo snel weer uit en spugen was gevaarlijk met de kans op dat de hechting los schoot. Pas na een week kon ik om het uur gaan voeren, maar Tish weigerde nog steeds zelf te eten.
In die periode kwamen we er ook achter dat ze gevoelig voor de antibiotica tabletten was, dus dat werd dagelijks prikken halen.
We kregen ook de uitslag van de sectie van Plörk. Hij was overleden aan kanker.
Na een zes-tal weken was Tish nog steeds spugerig dus kreeg ze een dubbele dosis antibiotica. Ik heb toen zelf leren prikken, want twee maal daags naar de dierenarts kon onze portemonee ook niet aan. Gelukkig waren ze heel schappelijk bij onze dierenarts en hebben we in al die tijd geen consult hoeven betalen.
Maar er was ondertussen wel verbetering, Tish ging weer kleine beetjes zelf eten. Dus er werden lekkere (en dus dure) blikjes gehaald. Ook werd ze extra veel verwend met lamshart, waar ze helemaal weg van is. Afgewisseld met lekkere gekookte visjes, het vocht van die vis vind Tish ook heerlijk.
Haar bloedwaarden gingen ook vooruit, al waren haar lever en galwaardes nog steeds veel te hoog.
Alles met elkaar zijn we zeker een maand of vier, misschien nog langer, bezig geweest. Tish kreeg een paar keer een terugval en we hebben er twee keer bijna voor gestaan om haar te laten inslapen. Maar in gedrag was zij nog zo fier, ik kon het niet. Die twee keer dat ze een terugval kreeg heeft zij Prednison gekregen, waar zij heel goed op reageert. Maar pas na die vier maanden was er zekerheid dat er geen lekkage was. Onze Tish was er weer!
Het ging een hele tijd prima. Tish genoot van haar leventje, de extra knuffels van ons en de aandacht van de andere katten. Ze lag veel samen met haar moeder, Myra, of met haar dochters, Sioux en Gloria. Tot rond december 2005. Ze was opeens weer geel aan het worden. Eerst dacht ik nog dat het verbeelding was, ik hield haar immers nog steeds zeer goed in de gaten. Maar na een paar dagen vond ik haar wel erg geel, dus weer naar de dierenarts en de bloedwaarden na laten kijken.
Het was een flinke domper dat haar lever en galwaardes weer omhoog gegaan waren, en niet misselijk ook. Er werd geroepen dat ze het zelfde had. Maar een galblaasverstopping komt zeer zelden voor. De kans dat het een tweede keer bij het zelfde dier, of mens, voor komt is minimaal. Wel was duidelijk dat Tish altijd zeer gevoelig zou blijven op haar lever.
Er werd geopperd dat als we haar zouden inslapen dat de dierenarts dat volledig zou begrijpen. Maar ik wilde haar nog steeds niet laten gaan. Ze was immers zo sterk en ze liet zo duidelijk merken dat ze nog niet genoeg van het leven had. Ik heb voet bij stuk gehouden en Tish kreeg weer Prednison. Achteraf bleek dat zij dit keer een leververvetting had opgelopen. Mijn meisje zal altijd gevoelig blijven, wisselen met voer kan niet zo maar. Maar als ik haar wil verwennen doen we dat met een vers gekookt visje of wat lamshart. Zonder de hulp van Jessica en de andere medewerkers bij dierenkliniek Bron was Tish er zeker niet meer geweest. Door het snelle handelen en de infusen heeft Tish een heel extra stuk leven erbij gekregen!
Mijn meisje zit nu nog steeds aan de Prednison en ze zal de rest van haar leven een onderhoudsdosis moeten slikken. Maar als je haar ziet lopen, is alles het dubbel en dwars waard geweest. Ze is Hollands welvaren en het gaat prima met haar. Af en toe heeft ze een dip, een baaldaag noemen wij dat. Zo maar opeens moet ze dan spugen, maar de dag erop is ze weer helemaal in haar hummetje. We hebben de medicatie kunnen afbouwen tot een half tabletje om de dag.
Alles met elkaar is mijn meisje een wonder. Ze is nu bijna 10 jaar en ik hoop nog heel lang van haar te genieten. Pas na al die tijd ben ik er aan toe gekomen om haar verhaal te vertellen. Het komt niet vaak voor, maar misschien dat een andere kat hiermee toch geholpen kan worden.
Dit is het verhaal van ons gigantje Thor.
Myra (Bellinda van de Bosbengels is haar echte naam), is op 12 december 2001 bevallen van haar laatste nestje. Mijn meisje was van 5 tot 10 oktober gedekt, dus dat was moeilijk om precies te zeggen wanneer of zij zou gaan bevallen. De vader is Olaf Tryggvason van Ubasti, van John en Yvonne Krijt van cattery Yjovi.
Het weekend na Sinterklaas werd zij dus zeer onrustig en ik heb een aantal nachten bij haar op de bank geslapen. Nou ja, slapen kon je het niet noemen. Mevrouw vond alle aandacht natuurlijk prachtig en ging er natuurlijk een beetje bij toneelspelen ook.
Toch kreeg ik het idee dat het niet helemaal zo ging als wij beide wilde. Zeker nadat woensdag tussen de middag, een uur of 1 de waterblaas knapte en maar geen weeen kwamen. Soms duurt het gewoon even, maar om 6 uur 'savonds nog geen weeen. Toch maar even de DA gebeld.
Mijn eigen DA was er net niet meer en ik kon of zijn 06 nummer bellen of een andere DA. Ik heb gekozen voor die andere DA (Dierkliniek Bron in Alkmaar), want was er al eens eerder geweest en werd daar ook heel fijn behandeld. Zij raden me aan om toch maar even te komen voor een echo.
Bij de echo konden ze het hartje goed en stevig horen kloppen en Myra kreeg een wee opwekkende prik. Ze zou dan met een half uur weeen moet krijgen, maar kreeg dat niet. Ze lag me heel bang aan te kijken en te trillen, van help me. Toen werd meteen besloten om een keizersnede te doen. Het was toen 8 uur 'savonds.
Omdat Myra al ruim 7,5 jaar is en zij toch geen nestje meer zou krijgen, werd gelijk besloten om haar dan te laten sterrilliseren. Myra werd naar een apart gebouw gebracht, waar ze de narcose kreeg. Ik kon en mocht alles zien, wat ik dus ook gedaan heb. Het ging heel snel.
Ze hadden een klein kamertje naast de OK gereed gemaakt voor de kittens, want ze was erg zwaar voor 1 kitten en dachten allemaal dat het om 2 kittens ging. Daar zag ik mijn knul voor het eerst. En al gelijk flink bewegen ook, gelukkig. Ik kreeg tranen in mijn ogen, wat een mooie knul zeg!!! Half 9 is hij gehaald. De weegschaal werd gehaald en hij werd gewogen. Alle 3 de DA's en de 2 assistentes begonnen te schudden met hun hoofd. Ik in paniek, hij zal toch niet.... Nee, bewoog nog. Weer werd hij gewogen en nog een keer.
De assistente kwam naar buiten en even later één van de DA's. Een zoon had ze, maar dat begreep ik al dat ik een rood kitten zag. 240 gram woog hij. Eigenlijk zelfs 245 gram, maar er zat nog een klein stukje nageboorte aan hem vast. Zij hadden het ook nog nooit gehoord of mee gemaakt. De naam was dus al snel bedacht, Red Giant Thor.
Myra was nog onder narcose dat we weer naar huis gingen en Thor lag heerlijk aan de tepel. Het heeft zeker twee uur geduurt voor Myra wakker werd en daarna nog eens een anderhalf á twee uur voor zij echt kon lopen en zich realiseerde dat ze een baby had.
Myra was snel weer helemaal uit gerust en genoot vollop van haar zoon. De eerste dagen liet zij hem aan iedereen zien en de eerste paar dagen heeft zij en Thor in de bench gezeten. Want ze ging wel met hem slepen. Eén onze andere dames had hem al gekidnaped, want zij wou ook baby's. Na een dag of 6 mocht Myra weer los in huis en wijkt geen moment van Thor's zijde. Zodra ze denkt dat Thor aandacht krijgt komt ze met haar rood witte neus er tussen, van ik ben er ook nog, stel je toch eens voor dat ze een kriebeltje over dr kopje mist.
Thor is een zeer snel ontwikkelend kitten, waarschijnlijk doordat hij toch erg lang in de baarmoeder heeft gezeten. Hij heeft eigenlijk geen periode gehad dat ie zo extreem klein of teer leek, meer een peuter. Ook was hij in het begin iets af gevallen, Myra had denk ik even wat moeite met de melkproduktie, waarschijnlijk door de narcose. Gelukkig was dat al snel over, de zaterdag na de bevalling was dat allemaal lekker op gang. Hij heeft zijn allereerst stapjes al gedaan op zondag 9 december, 4 dagen oud was hij toen. En met 7 dagen had hij de 300 gram al bereikt en toen ook al zijn oogjes open.
Myra's hechtingen zijn er op 21 december uit gehaald en haar buik zag er al weer prachtig uit. We hadden onze kleine gigant ook even mee en de DA vond dat heel leuk. Myra ziet er nu schitterend uit, goed de haren op dr buik zijn nog iets korter als de rest maar verder super gezond. Je kan eigenlijk niet eens zien dat ze een kitten heeft gezoogd.
Met 11 weken woog meneer al 1600 gram. Het is een heerlijke zoete knul en hij is overduidelijk rood, ze zeggen wel eens rooie en valen zijn donderstralen. Nou Thor is er ook zo één hoor en zijn baterijen zijn ook zeer snel weer op geladen.
Op donderdag 21 maart 2002 kreeg ik van het Guiness Book of Records bericht. Er is nog geen extreem zwaar kitten bekend en Thor mag deze plek gaan claimen. Ik ben druk bezig geweest met alle handtekeningen te verzamelen en uiteraard vind de DA dit ook erg leuk en werkte graag mee. Helaas heb ik na al die jaren nooit meer wat vernomen van het Guiness Book of Records, maar voor ons blijft Thor een bijzondere knul!
Thor woont bij een heel lief jong stel, die later nog een halfbroertje erbij hebben genomen, namelijk Joshua. Thor wordt nu Dexter genoemd en is een heerlijke vent. Maar ondanks dat hij zo extreem groot bij zijn geboorte was is hij uitgegroeit tot een heel normale Noorse Boskater. Hij is niet groot, maar gewoon lekker stevig en hij lijkt enorm op zijn mama die fantastisch mooi en vooral lief door gegeven heeft. Zijn verhaal is daarintegen nog steeds heel groot!